Sacred valley

Hey allemaal!

Het is alweer meer dan een week geleden dat ik mijn laatste blog postte. Dit is niet omdat ik mijn avonturen verborgen wilde houden, maar enkel wegens een gebrek aan internet. Mijn school heb ik voor een week verschoven van Cusco naar de Sacred Valley waar mijn lessen natuurlijk gewoon werden voortgezet. Na alle kou in Cusco was ik erg blij met de scherpe zon die de school in de Sacred Valley dagelijks verlichtte. Elke ochtend werd ik door Kathrine, mijn leuke kamergenootje, om twee voor half acht gewekt met:´Do I have to take your covers of again, Marie-lou!´. En in de twee minuten die ik had om mezelf naar de ontbijttafel te slepen, trok ik een trui aan en waggelde ik len en -schoenloos in mijn pyama door de tuin, langs de loslopende kuikentjes, naar het ontbijt. Zo ging het iedere ochtend. Mijn lessen begonnen om vier uur en eindigde om acht uur ´s avonds. De tijd die ik daarvoor had liet ik voor mij invullen. Iemand wilde berg beklimmen, dus we gingen berg beklimmen. Idem dito voor het bezoeken van de dorpjes en de zoutmijnen in de bergen. De lessen waren lastig, mijn concentratie... als gewoonlijk! En de overdosis aan verbos preferito indefinido bezorgde me een plaatstelijke burn out. Maar ik leer meer en meer!

Leraren zijn niet alleswetend, gelukkig want dan was ik een cupcake misgelopen toen mijn lerares durfde te wedden dat desparpajarse niet wakker worden inhield en sowieso niet bestond. Het juiste woord was despetarse volgens haar. Ik heb genoten van het cakeje, dankjewel Noury

De dorpjes, Urubamba, niet zo speciaal, maar Olantaytambo, met zijn cafeetjes, koekjes en knappe peruanen. Ik zou er zo weer naar toe gaan!

Voordat ik met Carla meeging naar Machupicchu hadden we een plek nodig om te lunchen. Dat was wanneer het eigenwijze meisje dat in de school woonde besloot dat ze mee wilde. Na haar moeder te beloven ten alle tijden de kleine hadnjes van het peruaanse kind in de onze te sluiten, stapte we in de bus naar Urubamba. Wat moet dat een raar gezicht zijn geweest. twee touristen huppelend en springeng door de straten hand in hand met een vrolijk peruaans kind. We aten samen en op de terugweg viel ze in slaap in de armen van Carla. Ze was erg geinteresseerd in alle telefoonnummers van mijn familie, dus schrik niet als je gebeld wordt door een klein spaans sprekend meisje.

MachuPicchu was spannend, van onze groep was ik de enige zonder geboekt programma. Ik had enkel een duur treinticket en een toegangsbewijs voor Machupicchu zelf. Gelukkig deed het hotel niet moeilijk en vroegen ze maar tien sol voor het tegen elkaarschuiven van de bedden en mijn extra ontbijt ( dat is minder dan de helft in euros!). Het was een zware klim naar Machupicchu, maar eenmaal bezweet boven was het het helemaal waard!
Omdat de trein pas zo laat vertrok besloot de helft van de groep eerder terug te gaan naar Cusco. Maar ik en twee andere vonden dat jammer van het dure treinticket naar aguas calientes. We hebben zoveel lol gehad, met het terugverkopen van snoepjes, een sol per stuk, aan straatverkopers. En het beklimmen van stenen op een hard stromende rivier en het ´mogen zij met u op de foto´vragen aan van stomheid verslagen vreemde. Helaas was de trein een uur te laat, iets met vuur hoorde ik? En kwam ik pas om twee uur in Cusco aan.
Ik wil niet all schuld daarop gooien, maar dat was toch waarschijnlijk de rede dat ik me vanmorgen twee uur versliep en de voor-de-pauze lessen op school heb gemist!

Hasta luega!
Marie-lou